Εκτύπωση

Επ’ αφορμή της ΕΡΤ

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

parasiteΤο «Παράσιτο» αποτελεί μια κλασική, ήδη, πραγματεία του Michel Serres, ενδεχομένως γνωστή, σε πολλούς αναγνώστες αυτής της ιστοσελίδας.

Το Παράσιτο ερμηνεύεται από τον Serres ως ένα σύστημα με βασική του ιδιότητα να «φιλοξενείται» από άλλα συστήματα. Εάν προσχωρήσει κανείς στη λογική του επιχειρήματος, θα κατανοήσει την ύπαρξη γενεών και ιεραρχιών παρασίτων, έναν κόσμο παρασίτων, που αποτελεί ένα «αναγκαίο» περιβάλλον των υπολοίπων κοινωνικών συστημάτων.

Στην ελληνική εκδοχή άσκησης πολιτικής με «τσαμπουκά» στην περίπτωση της ΕΡΤ (βλ. επίσης συναφή «βαρβαρότητα», «αποφασιστικότητα»),  μπορεί να έχει εφαρμογή η θεωρία του παράσιτου; Κατά τη γνώμη μου, ναι. Για τους εξής λόγους:

Α) Το ελληνικό παράσιτο εμφανίζεται στη μανιχαϊστική λογική του «άσπρου-μαύρου». Είναι παρόν στη λογική της ακρο-δεξιο-αριστεράς «τελικής λύσης». Το παράσιτο συμβάλλει στις περιχαρακώσεις και ανισότητες, στους αποκλεισμούς και τις «ευκαιρίες», στη φτήνεια και τον κυνισμό.

Β) Το ελληνικό παράσιτο εμποδίζει την θεραπεία που προσφέρουν οι μεταρρυθμίσεις και εμφιλοχωρεί παντού: Στα πολιτικά κόμματα, τις οργανώσεις του δημόσιου και του ιδωτικού τομέα, στις ατομικές και συλλογικές εκφορές και στάσεις. Συμποσούται σε έναν βασικό αξιακό και πρακτικό κώδικα: «πελατειακές σχέσεις μη πελατειακές σχέσεις». Αντίθετα, όμως, απ’ ότι μια γενιά πολιτικών επιστημόνων υπεραμύνθηκε ότι οι πελατειακές σχέσεις εξαντλούνται στην συναλλαγή των πολιτικών ηγεσιών με τους ψηφοφόρους τους, θεωρούμε ότι η πελατειακή σχέση αναπτύσσεται παντού, στο εσωτερικό κάθε οργάνωσης καθώς και στις οργανωσιακές διεπαφές. Βασικά, αποτρέπει την επίλυση των οργανωσιακών προβλημάτων με βάση το ορθολογικό επιχείρημα, με την ποσοτική και ποιοτική ανάλυση των δεδομένων και πληροφοριών.

Όταν το παρασιτικό σύστημα πιέζεται υπερβολικά, τότε «υιοθετεί» τις μεταρρυθμίσεις, ουσιαστικά ακυρώνοντάς τες.

Γ) Η συζήτηση περί ΕΡΤ, ΔΕΚΟ κ.λπ συναφή για τα οποία πολύ μελάνι και δάκρυ χύνεται θα αποβεί κι αυτή ατελέσφορη, εάν δεν αποτελέσει μια αφορμή συνδιαλλαγής μας με το ελληνικό παράσιτο. Ουσιαστικά, με εκείνη την πλευρά της ταυτότητάς μας η οποία αντί να ενισχύσει την θετική, την παραγωγική, την υποστηρικτική, την αγαπητική μας πλευρά, την αποκλείει, την πιέζει και την εκμαυλίζει.

Μήπως, όμως, έχουμε κι εμείς έναν λόγο σε ό,τι μας συμβαίνει; Μήπως η υιοθέτηση μεθόδων και αρχών σκέψης του δυτικού ορθολογισμού που επί εκατονταετίες αποτελούν φόβητρο και άλλοθι, τελικά, δεν θα δικαιώσει τους φόβους μας (δηλαδή, το παράσιτο) αλλά θα ενισχύσει την αυτοπεποίθησή μας, την παραγωγικότητά μας, και, εν τέλει, το πρόσωπό μας;

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.