Εκτύπωση

Ο Στάλιν, ο Μελιγαλάς και η αμηχανία του πολιτικού συστήματος

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Symfiliosi _Η ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ ν’ ανοίγει μεγάλα θέματα είναι μοναδική. Για την ακρίβεια να κάνει ότι τα ανοίγει, προβοκάροντας άλλοτε συνοδοιπόρους κι άλλοτε αντιπάλους του. Έχοντας αναγάγει σε δόγμα του λόγου και των έργων του την αμφίσημη προσέγγιση της πολιτικής, ψαρεύει σε θολά νερά. Ακόμη και για ασήμαντη αφορμή, όπως είναι η συμμετοχή ενός υπουργού του σε μια ημερίδα στην Εσθονία! Η πολιτική στρατηγική αυτή του εξασφαλίζει μακροημέρευση και ηγεμονία όσο η αντιπολίτευση στέκεται αμήχανη μπροστά της. Οι Συριζαίοι γνωρίζουν ότι, ενώ η κομμουνιστική Αριστερά στην Ελλάδα ηττήθηκε στρατιωτικά και πολιτικά, το αφήγημά της επεκράτησε σε επίπεδο λαϊκής κουλτούρας. Οι Κοντονήδες, λοιπόν, με αφορμή μια συζήτηση για τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων φέρνουν, από την πίσω πόρτα, στην επικαιρότητα το σκηνικό της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας. Το κάνουν, επειδή ξέρουν ότι ανάμεσα σ’ εκείνους που βλέπουν και κρίνουν μ’ ένα μάτι το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη, αποσιωπώντας τα εγκλήματα, τα ολέθρια λάθη και τις παραλείψεις του ΚΚΕ και σ’ εκείνους που, επίσης μ’ ένα μάτι βλέπουν τα καλά που επιδαψίλευσε στην Ελλάδα ο Γράμμος, το Βίτσι, ο Πιουριφόι και ο Σκόμπυ χωρίς να βλέπουν τα Μακρονήσια και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, υπερτερούν οι πρώτοι.

Οι Συριζαίοι που δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να μείνουν στην εξουσία, παρά την ολέθρια διακυβέρνησή τους, χρησιμοποιούν εντέχνως αυτή την εδραιωμένη πεποίθηση προκειμένου να προσεταιριστούν όσους περισσότερους μπορούν απ’ όλον αυτό τον κόσμο. Καλλιεργώντας τον μύθο ότι αυτοί αποτελούν τους διαδόχους και αμύντορες εκείνων των αριστερών, ελπίζουν ότι εάν κάποιοι δεξιοί «τσιμπήσουν» στην δική τους προβοκάτσια με επιχειρήματα του τύπου «ζήτω ο Γράμμος και το Βίτσι, ζήτω ο εθνικός στρατός», τότε τους έχουν ήδη σύρει στο δικό τους πολιτικό γήπεδο.

Και κερδίζουν. Όχι επειδή έχουν πειστικά επιχειρήματα, αλλά επειδή η υπεράσπιση της εθνικοφροσύνης το 2017 από τους δεξιούς δεν αποτελεί πειστικό αφήγημα ούτε για το χθες ούτε για το μέλλον. Κερδίζουν επίσης κι όλους τους ενδιάμεσους, τους αποκαλούμενους κεντρώους ή κεντροαριστερούς, δηλαδή μετανοήσαντες (και μη) Πασόκους, που εποφθαλμιούν κι αυτοί ένα κομμάτι από την πίτα που αυτοί ζύμωσαν αλλά νέμονται μόνοι τους, τώρα, οι Συριζαίοι.

Έτσι αποκαλύπτεται η ένδεια του πολιτικού συστήματός μας. Ενός συστήματος το οποίο προτιμά την εσωστρέφεια, τον αναχωρητισμό ακόμη και την τυμβωρυχία, παρά τον εκσυγχρονισμό του. Που δεν εγκαταλείπει τις fake διαχωριστικές αριστερο-δεξιές τομές υπέρ μιας και μοναδικής διαιρετικής τομής: Ανάμεσα σ’ εκείνους που θα αγωνίζονται για τη συντήρηση των σκελετών (όλοι μαζί οι δεξιοαριστεροκεντρώοι λαϊκιστές και κρατιστές) και σ’ εκείνους που θα αγωνίζονται για ένα άλλο μη πελατειακό κράτος που θα αντλεί τη νομιμοποίησή του από την κοινωνία και το κράτος δικαίου. Που δεν θα χρειάζεται τις ορδές των μεταφερόμενων πιστών ένθεν κακείθεν αλλά πολιτικές ορθολογικές, τολμηρές και καινοτόμες.

Η ανάμνηση λοιπόν του Λένιν και του Στάλιν σ’ αυτή τη χώρα έχει μια και μόνη χρησιμότητα: Να λειτουργήσει ως καταλύτης για την διατύπωση μιας ξεκάθαρης εκσυγχρονιστικής φιλελεύθερης ατζέντας διακυβέρνησης. Ακόμη κι αν αυτό φαίνεται σήμερα αδύνατο, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί οριστικά να κλείσει όσα μας δίχασαν, μας μάτωσαν και μας χρεοκόπησαν.

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.