Εκτύπωση

Αριστερός πελατειακός παροξυσμός και σκουπίδια

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Waste 1Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αφού:

  • Υποσχέθηκαν ότι θα μονιμοποιήσουν το σύνολο των συμβασιούχων που εργάζονται στην καθαριότητα (ν.4325/2015). 
  • Εκβίασαν τους Δημάρχους με την εκτός λογικής ρύθμιση ότι είναι υποχρεωμένοι να κρατούν τους συμβασούχους στην δύναμή τους, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν (ν.4429/16).
  • Προσπάθησαν να αμφισβητήσουν τον ρόλο και το κύρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου υποστηρίζοντας ότι ο ρόλος του είναι γνωμοδοτικός.
  • Έριξαν τροχειοδεικτικές βολές προς την πλευρά των δανειστών για να δουν αν θα «πιάσει» το κόλπο των «πάγιων και διαρκών αναγκών», προκειμένου να μονιμοποιήσουν περί τις τριάντα χιλιάδες συμβασιούχους

Αφού, λοιπόν, έκαναν όλα αυτά, έρχονται, σήμερα, να «αποσυμφορήσουν» την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν, προσφέροντας στους συμβασιούχους την πρόσληψη μέσω διαγωνισμού του ΑΣΕΠ μερικών χιλιάδων εξ αυτών. Η λύση που προτείνουν είναι κάθε άλλο παρά λύση (για διαφορετικούς λόγους). Αλλά εδώ ας αναλύσουμε μόνον έναν: Από τις 7.097 προσλήψεις που θα γίνουν συνολικά το 2017 στην Ελλάδα (με βάση τον ισχύοντα κανόνα : 1 πρόσληψη προς 4 αποχωρήσεις), οι 2.500 θα είναι εργαζόμενοι στην καθαριότητα (ο ένας στους τρεις). Οι υπόλοιποι θα πρέπει να καλύψουν κενά στους τομείς υγείας, άμυνας, δικαιοσύνης, ασφάλειας, κλπ.

Εκτός, βεβαίως, εάν ο διαγωνισμός δεν γίνει το 2017, όπως διάφοροι ανερυθρίαστοι συριζαίοι, αφήνουν να εννοηθεί. Σ’ αυτή την περίπτωση θα έχουν παρατείνει, λάθρα, τις συμβάσεις (προσπαθώντας να κοροϊδέψουν, ακόμη μια φορά, τους κουτόφραγκους ότι οι μισθοί των υπαλλήλων θα προέρχονται από ανταποδοτικά τέλη, άρα, δεν θα επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό). Προφανώς μια τέτοια «λύση» δεν είναι λύση. Αλλά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες «επιτυχίες» και «λύσεις προβλημάτων.  

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί ευθέως απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και προσδοκούν στη δημιουργία ενός αποτελεσματικού και οικονομικού δημόσιου τομέα, είναι: Θα  συνεχίσουμε με μια πολιτική προσλήψεων στο δημόσιο που έχει πελατειακά χαρακτηριστικά ή θα προχωρήσουμε σε μια στελέχωση των δημοσίων υπηρεσιών με ανθρώπους που μπορούν να εγγυηθούν την μετάβαση του κράτους μας στη σύγχρονη εποχή; Χρειαζόμαστε ένα δημόσιο, μέσω του οποίου θα ασκείται μια οιονεί κοινωνική πολιτική ή ένα δημόσιο που θα πρωτοστατήσει στην μεγάλη προσπάθεια της χώρας για την ανάπτυξή της;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν στο επίκεντρό τους τα θύματα του πελατειασμού, δηλαδή, τους ίδιους τους εργαζόμενους. Αυτούς που, τώρα, υπό την πίεση της απόλυσης μετατρέπονται σε θύτες. Δεν διστάζουν να επιλέξουν μορφές πάλης που προξενούν βλάβη στην δημόσια υγεία, στην εθνική οικονομία, στην αισθητική μας. 

Εάν οι εκάστοτε συμβασιούχοι κατανοήσουν ότι το ναρκωτικό που τους σερβίρουν οι Τσιπροκαμμένοι δεν τους προφέρει τίποτα περισσότερο από μια πρόσκαιρη επαγγελματική αποκατάσταση με τίμημα την ομηρεία τους και την εκμετάλλευσή τους για μια χυδαία ψηφοθηρία, τότε ο αριστερός πελατειασμός, η πιο παροξυσμική μορφή εκδήλωσης του πελατειακού κράτους που έχει εκδηλωθεί, ποτέ, σ’ αυτή τη χώρα, θα συνεχίσει να μακροημερεύει.

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.