Εκτύπωση

H κατάρρευση ενός συστήματος και η αντίσταση των υποκειμένων του

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

meaningΞαναδιαβάζοντας ένα κείμενο αναφοράς (Robert Dehnhardt, In Pursuit of Significance) για όσους πιστεύουν στην ηθική ανάταση των υποκειμένων που λειτουργούν στο πλαίσιο (δημόσιων) οργανώσεων, ήταν αδύνατο να αποφύγω μερικούς παραλληλισμούς με την κατάσταση που βιώνουν οι ελληνικές δημόσιες οργανώσεις την περίοδο των μνημονιακών «μεταρρυθμίσεων».

1.  Όποιος υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον πρέπει να θέτει το ζήτημα της ηθικής αξιοπρέπειας και του νοήματος της εργασίας του στη δημόσια οργάνωση που βρίσκεται.

Ηθική ανάταση, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα δεν υπάρχουν χωρίς την διατύπωσή τους και τη συνεχή προβολή/διεκδίκησή τους. Για όσους υπηρετούν σε φαυλοκρατούμενες/ κλεπτοκρατικές οργανώσεις, η σύγκρουση είναι δεδομένη και η έντασή της, συνήθως, μεγάλη.

2. Η αμφισβήτηση του θετικιστικού χαρακτήρα της γραφειοκρατίας δεν συνεπάγεται την υπονόμευσή της αλλά την απόδοση πραγματικού νοήματος σ’ αυτήν.

Η γραφειοκρατία είχε, έχει και θα έχει έναν μόνο σκοπό: Να αποτελεί το ανάχωμα σε όλους όσους θέλουν να παραβιάσουν το κράτος δικαίου. Το κράτος που στηρίζεται στο θετικό δίκαιο και αναπαράγεται δι’ αυτού, επιιδιώκει την απλούστευση των διαδικασιών, την κωδικοποίηση της νομοθεσίας και τον έλεγχο των επιπτώσεων κάθε ρύθμισης- αυτά, δηλαδή, στα οποία οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες έχουν αντισταθεί σθεναρά.

3. Η αμφισβήτηση της προκάτ μάθησης, οδηγεί σ’ ενα σύστημα προσωπικής μάθησης, επί του οποίου, δια του οποίου και πέραν του οποίου αναπτύσσεται  η οργανωσιακή μάθηση.

Η οργανωσιακή μάθηση δεν έχει να κάνει με τον τυφλοσούρτη που υποκαθιστά τη γνώση, αλλά με την προστιθέμενη αξία που αποδίδεται στην προσωπική γνώση η οποία αναπτύσσεται εντός μιας οργάνωσης και επιστρέφεται στην ίδια οργάνωση. Η οργανωσιακή γνώση αποτελεί κατευθυντήρια γραμμή για την οργάνωση και μηχανσιμό αντίστασης στις παρεμβάσεις όσων επιχειρούν να την αλώσουν εκ των ένδον είτε με «καλές» πρακτικές είτε με χοντροκομμένες κακές.

4. Μόνο η δημιουργία αίσθησης του ανήκειν στον δημόσιο υπάλληλο μπορεί να τον οδηγήσει στην αναζήτηση και τον εντοπισμό προσωπικού νοήματος σ΄αυτό που κάνει.

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι, ιδίως κατά την περίοδο της κρίσης, έδειξαν ότι έχουν μεγάλο βαθμό «ιδιοκτησίας» επί του τελικού δημοσίου προϊόντος. Απέδειξαν, μ’ άλλα λόγια, ότι η προσωπική τους σφραγίδα σ’ αυτό που κάνουν είναι έντονη. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, είναι ότι ακόμη κι εκείνες οι δημόσιες υπηρεσίες που συγκέντρωσαν την μήνι των «μεταρρυθμιστών», εξακολουθούν να λειτουργούν. Ενώ το κράτος έχει δεχτεί αλλεπάλληλα χτυπήματα από τους μεταπράτες του αγοραίου φιλελευθερισμού, εξακολουθεί να λειτουργεί χάρη στις προσπάθειες και την αυτοθυσία των καρατομημένων και διωκόμενων υπαλλήλων του.

5. Μπορούν να υπάρξουν δημόσιοι ηγέτες χωρίς δημόσιες οργανώσεις.

Ο πραγματικός ηγέτης δεν χριάζεται ούτε μεταπτυχιακά στο μάνατζμεντ, ούτε περίπλοκα συστήματα ελέγχου (που να τον προστατεύουν από ποιόν;) ούτε συστήματα χειραγώγησης των υπαλλήλων-υποκειμένων του, αλλά εκείνες τις δεξιότητες που του επιτρέπουν να τους συνδράμει τόσο ατομικά όσο και ομαδικά στο να μπορέσουν να πραγματώσουν τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους.

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στη συνεχιζόμενη επίθεση και να βγούμε νικητές από την άνιση αυτή μάχη: Να ενσκήψουμε, να αναστοχαστούμε, να θυμηθούμε, να ξαναβρούμε εμάς τους Έλληνες μέσα στην πολύχρονη διαδρομή μας. Να κάνουμε τους εχθρούς μας να μας ξανα-υπολογίσουν χωρίς κραυγές απελπισίας, κενούς εθνικισμούς, ανόητα φληναφήματα φερώνυμων αριστερών επαγγελματιών. Ο Έλληνας φύσει και θέσει κοσμοπολίτης –αποβάλλοντας/περιορίζοντας τον αλλοτριωμένο σαχλο-τσιφτετέλληνα (απαράμιλλος ο «σκουμπουρδιανός» όρος)- μπορεί να ξεχωρίσει δίνοντας νόημα στον εαυτό του, στην ομάδα/οργάνωσή του, στον κόσμο. Η ελληνικότητα αποτελεί την υπέρτερη αφαιρετική έννοια που εξακολουθεί να νοηματοδοτεί πρόσωπα, συστήματα και οργανώσεις περισσότερο κι από τις κατατρεγμένες έννοιες της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ας τολμήσουμε, λοιπόν.

Των Ελλήνων οι κοινότητες ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί. Καταφύγια ελευθερίας απέναντι σε κάθε φαουστική αντίληψη της ζωής και της οργάνωσης- ορίτζιναλ ή ιμιτασιόν...

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.