Εκτύπωση

White-collar crime in Europe

Συντάχθηκε απο τον/την Effie Lambropoulou on .

ManHandcuffsThe study of white-collar crime remains a central concern for criminologists around the world and research emphasises on its types, frequency and universality, causes and responses. Most books on white-collar crime tend to focus on Anglo-American examples, although the amount of data and research taking place in mainland Europe is very rich. The Routledge Handbook of White-Collar and Corporate Crime in Europe, edited by Judith van Erp, Wim Huisman and Gudrun van de Walle, attempts to reset the balance and, for the first time, presents an overview of state-of-the-art research on white-collar crime in Europe. The handbook consists of thirty-three chapters on topics ranging from the origins of the study of white collar crime, to contemporary topics such as the Icelandic Banking Crisis, the illegal e-waste trade, the white-collar crime in professional football, academia, and in post-transition countries. Furthermore, the book contains extensive analyses of landmark European cases of white-collar crime. The handbook can thus serve as a work of reference for scholars and students engaged in the study of corporate and white-collar crime and sets out directions for new research in the future.[1] Wim Huisman in his introductory overview of the published volume vividly describes the white-collar crime and corporate crime in Europe from the trade regulations of Codex Justinianus, to the robber-barons of the middle ages, the colonial trading companies of mercantilism, the asset-less ‘bubble’ companies of Victorian England, the labour-related crimes of the industrial revolution, to the Post-communism looting and the contemporary multifaceted white collar crime in Europe, which extends from environmental pollution, consumer safety, economic competition, taxation, price fixing and market manipulation all the way to EU Fraud.

Εκτύπωση

Ποιος φοβάται τον προϋπολογισμό προγραμμάτων;

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

BudgetPigΈνας ακόμη προϋπολογισμός ψηφίστηκε. Με τα ίδια χαρακτηριστικά που είχαν οι προηγούμενοι: Προϋπολογισμοί- διαχειρστές της μιζέριας που απομένει μετά από μια φοροκαταιγίδα που έρχεται να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει ως αποκούμπι στην δοκιμαζόμενη κοινωνία. Προϋπολογισμοί- morituri/ μελλοθάνατοι. Μετά από μια εβδομαδιαία συζήτηση επί παντός, καταλήξαμε να έχουμε έναν προϋπολογισμό προγραμμένο. Έναν προϋπολογισμό που δεν «βγαίνει» και που ο συμπληρωματικός του προεξοφλείται από τους ίδιους τους συντάκτες του. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτός ο προϋπολογισμός συνιστά ένα εξόχως αντι-αναπτυξιακό εργαλείο. Και, εν ταυτώ, ένα ακόμη ανάχωμα στις προσπάθειες των ολίγων σ’ αυτή τη χώρα να αντιμετωπίσουν το πελατειακό κράτος.

Εκτύπωση

Ανάπτυξη και διοικητική μεταρρύθμιση μαζί!

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

dimodioikisiΗ Friedrich Naumann Stiftung ανέθεσε στον Αρίστο Δοξιάδη και τον Karl-Heinz Paqué την εκπόνηση μιας πρότασης για την ανάπτυξη στην Ελλάδα. Την παρουσίασαν στις 23 Νοεμβρίου: Συγκροτημένη, λιτή, σαφής. Τα εύσημα ανήκουν δικαιωματικά στους συγγραφείς της. Ανταποκρινόμενος στην ευγενική πρόσκλησή τους να σχολιάσω τα δέκα και ένα σημεία της πρότασης υπό την οπτική της διοικητικής επιστήμης (των διοικητικών μεταρρυθμίσεων, ειδικότερα) καταθέτω τις βασικές μου ιδέες, ελπίζοντας ότι θα έχουν μια προστιθέμενη αξία στο αρχικό κείμενο. Μια προκαταρκτική επισήμανση: Η δημόσια διοίκηση πρέπει να κατανοηθεί ως ένα σύστημα λήψης δεσμευτικών αποφάσεων στη βάση των κανόνων δικαίου. Υπό την έννοια αυτή, επηρεάζει καθοριστικά όλες τις δημόσιες πολιτικές, άρα και τις οικονομικές/αναπτυξιακές. Επομένως, οριζόντιες μεταρρυθμίσεις οι οποίες αφορούν την βελτίωση της νομοθετικής/κανονιστικής παραγωγής και των δημόσιων πολιτικών αποτελούν όχι μόνο αναγκαίο συμπλήρωμα αλλά και προαπαιτούμενο για την ευδοκίμησή τους.

Εκτύπωση

Ποιο κόμμα εξουσίας τολμάει να γκρεμίσει το παρακράτος;

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Corbis-42-75406264Με την υπόθεση Πανούση κάποιοι έκπληκτοι- μαζί με κάποιους άλλους «έκπληκτους»- ανακάλυψαν την ύπαρξη παρακράτους στο ελληνικό κράτος. Πιστοί στην παράδοση των, κατά Γραμματικάκη, «υποκριτικών εκπλήξεων», στελέχη του κυβερνώντος κόμματος άρχισαν να ξιφουλκούν κατά όσων υιοθετούν ή προβληματίζονται για ένα χρόνιο πρόβλημα του ελληνικού κράτους. Από συστάσεως τους, όμως, οι θεσμοί του ελληνικού κράτους διαγκωνίζονται με ισχυρές άτυπες/παρα-θεσμικές λειτουργίες και δράσεις. Ενίοτε, οι τελευταίες υποκατέστησαν τους θεσμούς και τις νομιμοποιημένες δομές άσκησης εξουσίας κι έτσι βιώσαμε δικτατορίες κι άλλα τραγικά και τερατώδη.

Εκτύπωση

Μήπως ανεχτήκαμε αρκετά την επιθετικότητα της κυβέρνησης απέναντι στις ανεξάρτητες αρχές?

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Independent AgencyΔυό πρόσφατα γεγονότα, η απομάκρυνση της Γενικής Γραμματέως Δημοσίων Εσόδων και η απροκάλυπτη παρέμβαση της κυβέρνησης στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης εν σχέσει με τις αδειοδοτήσεις των ΜΜΕ, επαναφέρουν στο προσκήνιο μια συζήτηση η οποία είχε περιοριστεί, στο παρελθόν, περισσότερο μεταξύ ειδικών και σχετίζεται με τα όρια της ανεξαρτησίας των ανεξάρτητων αρχών. Οι Ανεξάρτητες Αρχές αποτελούν την κατάληξη συστηματικών προσπαθειών που καταβλήθηκαν από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, τους διεθνείς οργανισμούς και πολλές εθνικές κυβερνήσεις, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, προκειμένου να περιοριστεί η κρατική αυθαιρεσία, να αναπτυχθεί η οικονομία και να διευρυνθεί η δημοκρατία.Μπορεί κανείς να απαριθμήσει τρείς διακριτές στιγμές στην ανάπτυξη των Ανεξάρτητων Αρχών. Κατά την πιο πρόσφατη, την τρίτη, που ήδη μετρά μια εικοσαετία, περιορίστηκε η δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης να νέμεται μονοπωλιακά περιοχές της οικονομίας που σχετίζονται, ιδίως, με εκμετάλλευση φυσικών πόρων. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις που καταργούν τον μονοπωλιακό ρόλο του κράτους και επιχειρούν ευρύτατες απο-ρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές, κλπ. Στη θέση της κεντρικής κυβέρνησης υπεισήλθαν οι Ανεξάρτητες Αρχές. Η δικαιοδοσία τους περιλαμβάνει, ιδίως, τις αδειοδοτήσεις και την διασφάλιση της εφαρμογής των κανόνων με την τήρηση της αρχή της ισότητας για τους συμμετέχοντες.

Εκτύπωση

Τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει η αναπαραγωγή του πελατειακού κράτους

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

rootsΣτο τρίτο μνημόνιο, τα θέματα της δημόσιας διοίκησης αποτελούν έναν από τους τέσσερις βασικούς πυλώνες των μεταρρυθμίσεων. Μαζί με τις αλλαγές στα φορολογικά, τα δημοσιονομικά και το ασφαλιστικό η μεταρρύθμιση της οργάνωσης και λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης φαίνεται να αποτελεί πρόταγμα.Αυτή τη φορά, οι δανειστές δείχνουν να έχουν κάνει πρόοδο. Mια πιο λεπτομερής εξέταση, ωστόσο, θα μας δείξει ότι δράσεις διοικητικής μεταρρύθμισης υπήρχαν και στα προηγούμενα μνημόνια. Ασύνδετες και τυχαίες, εν πολλοίς, αλλά πάντως υπήρχαν. Επίσης για την αποκατάσταση της ιστορικής τάξης ουδέποτε οι ελληνικές κυβερνήσεις παρουσίασαν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις, εν τέλει, δεν ήταν παρά αποσπασματικές, συχνά σε λάθος κατεύθυνση, δράσεις προτεινόμενες από τους δανειστές οι οποίες, σε κάθε περίπτωση, είχαν πενιχρότατα αποτελέσματα.

Εκτύπωση

Τι σχέση έχει η χρηματοδότηση της έρευνας με το κράτος Δικαίου?

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

CPrZTnxWcAASce3Ξέρω ότι με μια Βουλή που ανέχεται τον βάρβαρο διασυρμό του κράτους δικαίου και στην οποία κυβερνητικοί βουλευτές υποστηρίζουν, ανερυθρίαστα, τροπολογίες σε ΠΝΠ, το να διερωτάται κανείς  πως μπορεί να ενδυναμωθεί η ικανότητα του νομοθέτη ώστε να μην χειραγωγείται από συμφέροντα και κολοσσούς τύπου Volkswagen, ακούγεται «άσχετο». Από την άλλη, πιστεύω ακράδαντα ότι τίποτα στην ταλαίπωρη αυτή χώρα δεν θα αλλάξει, εάν οι πεισματικά παραμένοντες σ’ αυτήν δεν αγωνιστούμε προκειμένου να κρατήσουμε ανοιχτό το μονοπάτι που μας συνδέει με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο.

Εκτύπωση

Εθνική στρατηγική ανασυγκρότησης: Ουτοπία ή ρεαλισμός;

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Corbis-42-68366968Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει σήμερα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον επαναπροσδιορισμό της «καθολικής υπηρεσίας» ή τα όρια αξιοποίησης του φυσικού πλούτου είτε τον μετασχηματισμό του δημοσίου από βαρίδι σε ατμομηχανή της ανάπτυξης ή την ποιοτική αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ή ακόμη την αξιοποίηση κοινοτικών πόρων εκατοντάδων εκατομμυρίων με τρόπους που ποτέ πριν δεν έχουμε δοκιμάσει; Οι (νυν) Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ; Οι (πρώην) Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας; Μήπως οι (πρώην/νυν) εμπειρογνώμονες/ «εμπειρογνώμονες» της Τρόικα; Το ΟΧΙ προκύπτει αβίαστα –ακόμη κι απ’ αυτούς που θα ασχοληθούν, έστω και επιδερμικά, με τα πεπραγμένα ενός εκάστου εξ αυτών.

Εκτύπωση

Στρατηγοί πλείονες ή βελτίονες

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

ielanfuwrc55a9e83e74704

Στρατηγοί πλείονες ή βελτίονες: Αλίμονό σας, στρατηγοί, είστε πολλοί μα δεν είστε για τίποτα (Αριστοφάνης, Αχαρνής)

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα θυμίζει απελπιστικά τους ανασχηματισμούς των προηγούμενων κυβερνητών Αντώνη Σαμαρά και Γεωργίου Παπανδρέου. Κανένας δεν θυμάται ούτε γιατί έγιναν εκείνοι οι ανασχηματισμοί ούτε καν ποιά πρόσωπα αντικατέστησαν ποιά άλλα. Στην Ελλάδα οι ανασχηματισμοί δεν διορθώνουν αρρυθμίες του κυβερνητικού επιτελείου. Αντικαθιστούν πρόσωπα με άλλα πρόσωπα. Δεν έχουν σχέση με τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των δημόσιων πολιτικών ή έστω με την βελτίωση της απόδοσης της κυβέρνησης εν συνόλω. Υπό μια- ad absurdum- κατανόηση της πραγματικότητας, ορθώς. Αφού, συχνά, δεν υφίσταται καν «επιτελείο». Δεν υφίσταται η έννοια της «εργαζόμενης κυβέρνησης», δηλαδή, μιας συλλογικότητας η οποία προσπαθεί να πετύχει έναν στόχο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ανατρέχοντας στο προηγούμενο εξάμηνο, εάν ο στρατηγικός στόχος του κυβερνητικού επιτελείου ήταν η διαπραγμάτευση (με δεδομένη την πρωθυπουργική ομολογία ότι «λίγο κυβερνήσαμε, αφού περισσότερο διαπραγματευόμασταν») προκειμένου να επιτευχθεί μια καλύτερη συμφωνία εντός ευρώ, τότε, απέτυχε παταγωδώς. Όχι μόνον διότι το σχέδιο της ακυρώθηκε την ύστατη ώρα με την συμφωνία/μνημόνιο (με βαρύτατο τίμημα) αλλά και διότι ο Υπουργός Οικονομικών διαπραγματευόταν με στόχο την μη συμφωνία και την επιστροφή στη δραχμή.

Εκτύπωση

Αριστερο-δεξιός καισαροπαπισμός και μεταρρυθμίσεις

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

alathitoΚάθε φορά που κάποιος κρατικός αξιωματούχος κάνει, εμπρόθετα ή μη, κακή χρήση του δημοσίου χρήματος, εμφανίζεται ένας ηθολογικού περιεχομένου αναστοχασμός με την επίκληση της standard έκφρασης «η γυναίκα του Καίσαρα....». Στην πρόσφατη περίπτωση της νέας επιτροπής που συγκρότησε η Πρόεδρος της Βουλής, στη θέση του Καίσαρα βρίσκεται η ίδια η ΠτΒ (υποθέτω ότι δεν υπάρχει αντίρρηση...) και στη θέση της γυναικός, η εξουσία (τι άλλο;). Η ΠτΒ εκμεταλλευόμενη την έλλειψη οιουδήποτε ελέγχου των δαπανών της Βουλής και ασκώντας το δικαίωμα που της δίνει ο –από κάθε άποψη ελλειμματικός και προβληματικός κανονισμός της Βουλής- αποφάσισε: Να πλαισιώσει τον εαυτό της με κάποιους συνεργάτες, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, εν καιρώ, να προσθέσει κι άλλους. Οι συνεργάτες της θα αποζημιωθούν οικονομικά για την «υποστήριξή» τους στην ΠτΒ. Δεν ξέρουμε με τι ποσόν διότι, προφανώς, η εργασία τους δεν μπορεί να υπολογιστεί. Αν και η ίδια στο «έχοντας υπόψη» της απόφασής της, αναφέρει ότι η εργασία τους θα σχετίζεται με την υποστήριξη των ποικιλώνυμων επιτροπών που με περίσσεια φαντασία δημιούργησε (περί του «επονείδιστου» χρέους, περί των μνημονίων, της Ζήμενς, κοκ). Βεβαίως, στην αμήχανη παρατήρηση «μα αυτά τα θέματα που θα διερευνηθούν, έχουν ήδη διερευνηθεί», η μόνη υπόθεση εργασίας είναι ότι θα χρειαστεί να φωτοτυπηθούν εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες από τις υπάρχουσες δικογραφίες, έτσι ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η σχετική δαπάνη. Πάντως, ο σχετικός κωδικός δεν έχει περισσότερα από 3.650.000 ευρώ. Θα πρέπει να περιοριστεί σ’ αυτά.

Περισσότερα Άρθρα...

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.