Εκτύπωση

Γνωρίστε τον ΤΟΜΥ, την ρουσφετομηχανή

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

TOMY Με το γνωστό, άθλιο στυλ συριζαϊκής νομοθέτησης, δηλαδή, με μια ακόμη εκπρόθεσμη τροπολογία, η κυβέρνηση παρουσίασε μια νέα δομή υγείας, τις «Τοπικές Ομάδες Υγείας» (ΤΟΜΥ). Σκοπός των ΤΟΜΥ είναι η «αναβάθμιση και διεύρυνση του έργου που προσφέρουν οι δημόσιες δομές παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας του Π.Ε.Δ.Υ. και οι αποκεντρωμένες μονάδες τους». Οι ρέκτες μεταρρυθμιστές του συστήματος υγείας κ.κ. Ξανθός και Πολάκης μας ξεκαθαρίζουν στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας ότι στόχος των ΤΟΜΥ είναι η «ποιοτική αναβάθμιση και ποσοτική επέκταση του συστήματος πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας» (sic). Πουθενά δεν αναφέρεται σε τι ακριβώς συνίσταται η ποιοτική αναβάθμιση του συστήματος και πώς θα επιτευχθεί ούτε και τι σημαίνει, σε όρους οικονομικούς και αποτελεσματικότητας, η ποσοτική επέκταση του συστήματος. Σε όποιον καλόπιστο διερωτάται σε τι θα βοηθήσει η νεά δομή, αφού δεν ξέρουμε ούτε τι θα κάνει ούτε πώς θα το κάνει, η κυβέρνηση είναι σαφής: Το σύστημα υγείας θα γίνει καλύτερο επειδή θα γίνουν προσλήψεις στον ΤΟΜΥ. Ο ΤΟΜΥ είναι μια ρουσφετομηχανή!

Εκτύπωση

Πελατειακό κράτος δεν είναι μόνο οι προσλήψεις

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

pSIFOSΑπό την αρχή της ενασχόλησής μου με το ελληνικό δημόσιο είχα την αίσθηση ότι το πελατειακό κράτος είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η σχετική (ελληνική αριστερόστροφη, κατά βάση) βιβλιογραφία θεωρούσε: Το πελατειακό κράτος δεν έχει να κάνει μόνο με μια γραφική φιγούρα που θέλει να εκλεγεί και, για να το πετύχει, διορίζει τους συντοπίτες του, υφαρπάζοντας την ψήφο τους. To πελατειακό κράτος είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης. Η αρχική εκείνη αίσθηση μετατράπηκε με την πάροδο των χρόνων και της έρευνάς μου σε γνώση και βεβαιότητα. Οι προσλήψεις είναι η ναυαρχίδα του πελατειακού κράτους και τα «ρουσφετόχαρτα» (sic!) αποτελούσαν, μέχρι την εφαρμογή του νόμου 2190/94, τον παραδοσιακό τρόπο διορισμού στο δημόσιο. Πελατειακή είναι, όμως, εν συνόλω, η διοίκηση του ανθρώπινου δυναμικού. Οι προαγωγές και οι μετακινήσεις εξακολουθούν να γίνονται με κριτήρια ευνοιοκρατικά και πελατειακά. Ως συνέπεια, προκύπτει η αδυναμία αξιοποίησης ενός δυναμικού που αντίστοιχό του σε μέγεθος και ικανότητες δεν απαντάται σε καμία ιδιωτική επιχείρηση.

Εκτύπωση

Ποιο είναι το μυστικό πίσω από τα νομικά πρόσωπα του Δημοσίου

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

TangledΗ κ. Γεροβασίλη ανακοίνωσε ότι μόνον 20% εκ των καταγεγραμμένων δημοσίων νομικών προσώπων συμμορφώθηκαν στην εντολή της να προσκομίσουν νέα οργανογράμματα. Φρονίμως ποιούσα, απέκρυψε σε ποιον απόλυτο αριθμό αντιστοιχεί το 20%. Απέφυγε, επίσης, να αναφέρει πόσο «νέα» θα είναι τα νέα οργανογράμματα, αφού οι 1414 «κλάδοι», βάσει των οποίων οργανώνονται οι δημόσιοι φορείς στην Ελλάδα, αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης μιας επιτροπής που συστάθηκε γι αυτό τον λόγο, μόλις προ ολίγων εβδομάδων.

Εκτύπωση

Έργα και ημέρες νομοθετικής παρακμής: Πως φτάσαμε από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο στον Πάνο Σκουρλέτη

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

KarkatsoulisO κ. υπουργός Εσωτερικών παρουσίασε στη Βουλή ένα νομοθετικό έκτρωμα, όμοιο του οποίου είχα καιρό να δω. Ανήκει στην κατηγορία των «νόμων-κουρελούδων», όπως προσφυώς απέδωσε στα ελληνικά το αγγλικό «patchwork legislation», ήδη από το 1965, ο Αλ. Βαμβέτσος. Πέραν του λογικού παραδόξου, ετερόκλητα ρυθμιστικά αντικείμενα να συναποτελούν «έναν» νόμο, εκείνο το οποίο φαίνεται πια να μην συγκινεί τους κυβερνητικούς εταίρους που εισηγούνται και ψηφίζουν αυτούς τους νόμους, είναι η κατ’ εξακολούθηση παραβίαση του Συντάγματος. Μην βιαστείτε να κρίνετε ως υπερβολική αυτή την κρίση. Το Σύνταγμα παραβιάζεται, κάθε φορά, που υποβάλλονται και γίνονται αποδεκτές από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία τροπολογίες εκπρόθεσμες και άσχετες με το κύριο αντικείμενο των νομοσχεδίων.

Εκτύπωση

Το μυστικό της κοστολόγησης των ρουσφετιών

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

secretΕπτά χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στο σπιράλ της πρωτοφανούς κρίσης, όλο και περισσότεροι Έλληνες καταλαβαίνουν ότι ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στη δημιουργία της ήταν η κακή διαχείριση (των δημόσιων οικονομικών) του κράτους. Ειδικότερα, τα ελλείμματα είχαν μια σημαντική συμβολή σ’ αυτό, αφού τα συνακόλουθα χρέη που δημιουργούνταν για την κάλυψή τους, οδήγησαν στην κρίση δανεισμού και τα συμπαρομαρτούντα μνημόνια. Για κάποιον που διέθετε κοινή λογική ήταν προφανές ότι ένα έλλειμμα εδημιουργείτο κάθε φορά που δεν μπορούσαμε να εκτιμήσουμε μια δαπάνη –κι’ αυτή, κατά το κοινώς λεγόμενο, ξέφευγε. Όταν, για παράδειγμα, δημιουργούσαμε πολύ περισσότερες θέσεις, απ’ όσες χρειαζόμασταν (και που ο προϋπολογισμός μπορούσε να υποστηρίξει) στο δημόσιο, προκειμένου να καλυφθούν πελατειακές ανάγκες, το κόστος μισθοδοσίας ανέβαινε υπερβολικά. Μαζί με την έλλειψη οργάνωσης, τις επικαλύψεις, την ανυπαρξία δικτυώσεων και συνεργειών, το κόστος λειτουργίας εκτινασσόταν και η έλευση των ελλειμμάτων ήταν προεξοφλημένη.

Εκτύπωση

Από το ρουσφέτι στον αριστερό νεο-πελατειασμό

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

rousfetopramaΓια το ρουσφέτι, το νόημά του, τις πολιτισμικές καταβολές και τις μορφές εμφάνισής του, διαχρονικά, στην ευρύτερη περιοχή μας έχουν γραφτεί πολλά. Παρ’ ημίν, το φαινόμενο έχει αναλυθεί, ιδίως, ως προς τις επιπτώσεις του στην μορφή και τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Σ’ αυτές τις αναλύσεις, το φαινόμενο των πελατειακών σχέσεων κατανοείται πολύ στενά, ως μια ανταλλακτική σχέση μεταξύ του ενδιαφερόμενου να διοριστεί (ο ίδιος ή άμεσος συγγενής του) στο δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο του στις εκλογές. Κατ’ ακολουθία αυτών των αναλύσεων, ο πολιτικός λόγος όσων δυνάμεων στιγμάτιζαν το φαινόμενο των ρουσφετολογικών προσλήψεων περιορίστηκε στον τρόπο αντικειμενικού (κι όχι αξιοκρατικού) ελέγχου τους. Η συζήτηση ήταν, κατά βάση, προσχηματική. Η αριστερόστροφη πολιτική, κουλτούρα και διανόηση μπορούσε να καταδικάζει ως αντιπολίτευση τις ρουσφετολογικές προσλήψεις αλλά όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση ανακάλυψε ότι «έτσι γίνονταν τα πράγματα, πάντα, σ’ αυτή τη χώρα». Η μοναδική εξαίρεση στον ανθόσπαρτο βίο του ρουσφετιού ήταν ο νόμος 2190/94, ο οποίος πολεμήθηκε όσο λίγοι νόμοι της μεταπολίτευσης: Υπέστη 43 τροποποιήσεις σε δέκα χρόνια, προκειμένου να ανοιχτούν δίοδοι στο πελατειακό σύστημα που ο Πεπονής είχε ερμητικά κλείσει. Οι υπουργοί ΠΑΣΟΚ-ΝΔ θεωρούσαν υποχρέωσή τους να βγάλουν κι αυτοί ένα λιθαράκι μπας και γκρεμιστεί το ανάχωμα. Δεν περίμεναν, όμως, να ανοίξει η βασιλική οδός του ρουσφετιού. Επιδόθηκαν με πάθος στη διάνοιξη/ανάπτυξη των παράπλευρων οδών που θα υποχρέωναν αργά η γρήγορα και σε προσλήψεις. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η κακή νομοθέτηση (αντί της οφειλόμενης καλής), το ξεχείλωμα των δομών του δημοσίου (αντί του εξορθολογισμού τους) και η με κάθε τρόπο άρνηση εκσυγχρονισμού του προϋπολογισμού (που παραμένει αυξητικός αντί να είναι προϋπολογισμός προγραμμάτων και αποτελεσμάτων).

Εκτύπωση

Ήταν στραβό το κλήμα τό ’φαγε κι ο γάιδαρος: Σημειώσεις για τα προγράμματα κοινωνικής εργασίας

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

pelateiako kratosΤην μετα-μνημονιακή ρουσφετολογική πρακτική να προσλάμβάνει το ελληνικό κράτος υπαλλήλους με έμμεσο τρόπο (δηλαδή, μέσω των κοινοτικών προγραμμάτων) την είχαμε επισημάνει πολλάκις και από μακρού χρόνου. Έτσι, τώρα, που εμφανίσθηκε η ναυαρχίδα των 24.251 θέσεων πλήρους απασχόλησης σε προγράμματα κοινωνικής εργασίας (!), οι κυβερνώντες πρέπει να νοιώθουν μεγάλη ανακούφιση. Θα έχουν, επιτέλους, «κάτι συγκεκριμένο» να δώσουν στις ορδές των ανέργων και των υπο-απασχολούμενων του ιδιωτικού τομέα. Κάτι, που με τις «δικές τους ενέργειες», πάντα, θα βελτιώσει τη ζωή τους, αφού από την ανασφάλεια του καθημερινού αγώνα θα τους μεταφέρει στο ασφαλές λιμάνι του δημόσιου τομέα. Εννοείται, ότι αυτή η κυβερνητική γαλαντομία θα πρέπει να επιστραφεί απ’ όσους θα ευεργετηθούν με την ψήφο τους. Σ’ αυτό ελπίζουν και γι’ αυτό το κάνουν. Εννοείται ότι η «πλήρης απασχόληση» θα υφίσταται μέχρι να τελειώσουν τα λεφτά του προγράμματος. Όταν οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα σπεύδουν να κάνουν αιτήσεις, θα ξαναβρεθούν χωρίς δουλειά, θα διαθέτουν ένα επιπλέον «προσόν»: Θα έχουν εκπαιδευτεί στη «συμβουλευτική» (sic!) και σε μερικές αντίστοιχες δεξιότητες κι έτσι- υποτίθεται- ότι θα μπορέσουν να βρουν μια κανονική θέση εργασίας! Η κοροϊδία των προγραμμάτων κατάρτισης με σκοπό την απασχόληση έχει επισημανθεί από πολλούς και πολλές φορές. Ωστόσο, η μυωπική κοινοτική γραφειοκρατία δεν καταλαβαίνει τίποτα. Τα προγράμματα συνεχίζονται οδηγώντας στην κατασπατάληση πολύτιμων πόρων: Αντί, δηλαδή, να δημιουργήσουμε μ’ αυτούς κάποιες- έστω λίγες- σταθερές θέσεις εργασίας, δημιουργούμε μια σειρά «υποσχετικών» για εργασία

Εκτύπωση

Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τους αριστερούς Μαυρογιαλούρους;

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Efi 1Το ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ξεδιάντροποι σε σχέση με τον τρόπο που αποικιοποιούν το κράτος που υποτίθεται ότι ανήκει σε όλους τους Έλληνες δεν είναι καινούρια διαπίστωση. Το ότι, όμως, τελικά, θα κατασκεύαζαν μια ολόκληρη παράπλευρη διαδικασία για να κάνουν ρουσφετολογικές προσλήψεις και να ικανοποιήσουν τις πιο απίθανες απαιτήσεις των πελατών τους, υπονομεύοντας την όποια προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας και της χώρας, ε, αυτό, είναι πρωτόγνωρο! Ένα καλό δείγμα γραφής έδωσε με τις ανακοινώσεις του, που κινούνται μεταξύ κυνισμού και (πρωτοφανούς) αφέλειας, ο υπουργός Επικρατείας (ή ορθότερα, ο ένας από τους τρεις υπουργούς Επικρατείας) κ. Βερναρδάκης, ο οποίος προανήγγειλε τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων του τομέα καθαριότητας των ΟΤΑ.

Εκτύπωση

Αντί για την «αξιοπρέπεια» που διακήρυτταν, αντιμετωπίζουν τους Έλληνες ως πτωχοπρόδρομους

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

ptoxoprodromos Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά, πάντως, η κυβέρνηση εξήγγειλε, δια της κ. Αντωνοπούλου, ένα νέο πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο: Θα αφορά ανθρώπους 55-67 ετών και θα προβλέπει την δωδεκάμηνη απασχόληση στο δημόσιο, η οποία θα μπορεί να ανανεωθεί για έναν ακόμη χρόνο. Είναι εκείνες οι προσλήψεις που «δεν-είναι-προσλήψεις». Είναι «κάτι-σαν-προσλήψεις», καταλάβατε; Εννοείται ότι και οι προσλήψεις αυτές θα γίνουν με τον ίδιο διαφανή τρόπο που γίνονται και στα υπόλοιπα κοινοτικά προγράμματα: Με σειρά προτεραιότητας, υποθέτω, ανάλογα με το βάρος του ρουσφετόχαρτου εκάστου. Οι κυβερνητικοί γνωρίζουν, σίγουρα, τις καλές συνταγές της πασοκονεοδημοκρατίας, όπου οι ισχυροί πολιτικοί άνδρες είχαν σαφώς μεγαλύτερο μερίδιο στους διορισμούς από τους τοπικούς πολιτευτές.

Εκτύπωση

Το κράτος που ξοδεύει χωρίς κριτήρια μας κοστίζει πολύ ακριβά

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

eae868c49652eac434fe4aef48fd04a2Ένα από τα θέματα που κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού δεν φωτίστηκε επαρκώς (και δεν είθισται, διαχρονικά, να φωτίζεται) είναι η ποιότητα της πολιτικής εν σχέσει προς την διοίκηση των δημοσίων δαπανών. Οι πατέρες του έθνους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αφήνουν τις συζητήσεις τόσο για την πολιτική όσο και για τους φορείς άσκησής της εκτός του πεδίου των ενδιαφερόντων τους. Η πολιτική εξαντλείται, συνήθως, σε άλλα «μείζονα» ζητήματα, όπως είναι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και οι αλληλοκατηγορίες επίρριψης ευθυνών. Αυτό το μοντέλο πολιτικού διαλόγου έχει το πλεονέκτημα ότι αποπροσανατολίζει την δημόσια συζήτηση από τα ουσιώδη κι έτσι διαλανθάνουν της κριτικής τόσο οι κρατούντες όσο και οι προηγούμενοι που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Σε μια τέτοια αντιπαράθεση που κυριαρχεί η παρα-πολιτική, ανθεί ο λαϊκισμός και η διαχείριση συμβόλων.

Περισσότερα Άρθρα...

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.