Εκτύπωση

Όχι, δεν είναι ανίατη ασθένεια το ρουσφέτι!

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

boot-2284192 960_720Πολλή η συζήτηση για τα ρουσφέτια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τις τελευταίες εβδομάδες. Διορίζουν όπου μπορούν. Γιατί δεν μπορούν παντού. Ο περιορισμός των προσλήψεων στον σκληρό πυρήνα του κράτους, δηλαδή σε θέσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων, ελέγχεται από τους «τοκογλύφους δανειστές» με θρησκευτική ευλάβεια. Μόνο έναν για κάθε τρεις που αποχωρούν μπορεί να διορίσει η κυβέρνηση. Αριθμός όχι ευκαταφρόνητος, βεβαίως, αφού το γηρασμένο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης αποχωρεί με ταχείς ρυθμούς. Αυτοί που προσλαμβάνονται στις μόνιμες θέσεις επιλέγονται μ’ έναν αντικειμενικό –όχι όμως αξιοκρατικό– τρόπο. Οι ανάγκες για την πρόσληψη προσωπικού διατυπώνονται «στο περίπου» από τις υπηρεσίες, αφού δεν υπάρχουν περιγράμματα θέσεων (εκτός από τις αυτο-περιγραφές των ίδιων των υπαλλήλων τις οποίες βάφτισε «περιγράμματα» η κ. Γεροβασίλη και οι επιτελείς της). Η επιλογή γίνεται με βάση «τυπικά» προσόντα, στα οποία περιλαμβάνονται κριτήρια παντελώς άσχετα με τις ανάγκες της θέσης που θα προσληφθεί ο υποψήφιος (βαθμός πτυχίου, κοινωνικά κριτήρια, κ.ο.κ.). Η πρόσληψη στο δημόσιο, ακόμη και στις θέσεις των μονίμων, εξακολουθεί να είναι μέσον άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι μόνιμοι αποτελούν 90% των δημοσίων υπαλλήλων!

Εκτύπωση

Το ΑΣΕΠ δεν είναι θεραπαινίδα της κυβέρνησης

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

asep 2Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν δώσει απτά δείγματα γραφής του τρόπου που αντιλαμβάνονται την αξιοκρατία και την εύρυθμη λειτουργία του δημοσίου. Έχοντας απογειώσει τις χειρότερες πελατειακές πρακτικές, διορίζουν παντού κομματικούς φίλους, εγκάθετους και τρολ. Χωρίς αιδώ, χωρίς αισχύνη, με απόλυτη περιφρόνηση όχι μόνο στην ισότητα και την αξιοκρατία αλλά και στον κρατικό προϋπολογισμό. Έχοντας κατακτήσει την τεχνογνωσία των κομματικών προσλήψεων κινούνται, ωστόσο, ευφυέστερα των προκατόχων τους, αφού αποφεύγουν, εντέχνως, τους σκοπέλους της νομιμότητας και της δημοσιονομικής επιβάρυνσης. Την παράκαμψη της νομιμότητας την επιτυγχάνουν, έχοντας έναν πειθήνιο όρχο 153 μουτζαχεντίν-βουλευτών, οι οποίοι δεν διστάζουν να ψηφίζουν ως συνταγματικές, ακόμη και προφανώς αντισυνταγματικές διατάξεις. Την δημοσιονομική επιβάρυνση την παρακάμπτουν μέσω έωλων κατασκευών με τις οποίες μεταφέρουν το βάρος των ρουσφετιών τους από τον κρατικό προϋπολογισμό στους προϋπολογισμούς των άλλων.

Εκτύπωση

Το κράτος δικαίου στο απόσπασμα

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Rule of_law_Όταν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αμφισβήτησαν, για πρώτη φορά, μια απόφαση του Αρείου Πάγου, αισθανθήκαμε ότι υπήρχε κάτι διαφορετικό από την συνήθη κριτική που μπορεί να κάνει ο καθείς σε μια δικαστική απόφαση. Το διαφορετικό ήταν το στοιχείο της απειλής προς τους δικαστές ότι πρέπει να υπακούουν στα κελεύσματά τους και ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία τους ετίθετο, εφεξής, εν αμφιβόλω.
Όταν υπόσχονταν στους τροϊκανούς ότι θα απο-κομματικοποιούσαν την διοίκηση ενώ τοποθετούσαν, ταυτόχρονα, τους εκλεκτούς τους στα πιο νευραλγικά σημεία του κρατικού μηχανισμού, απλώς κέρδιζαν χρόνο. Ενάμιση χρόνο αργότερα, όταν αποφάσισαν, υπό πίεση, να κάνουν κρίσεις γενικών διευθυντών και γενικών γραμματέων, επέλεξαν όσους εκλεκτούς τους είχαν προαποφασίσει, αλλοιώνοντας την διαδικασία εκλογής, η οποία, ούτως ή άλλως, πόρρω απείχε από το να χαρακτηριστεί fair play.
Όταν φρίξαμε με τις πρώτες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τα νομοθετικά εκτρώματα μέσω βουλευτικών τροπολογιών, μας διαβεβαίωναν ότι το κίνητρό τους δεν ήταν η παρα-νομοθέτηση αλλά η ασχετοσύνη τους εν σχέσει προς τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Σήμερα, ξέρουμε ότι η πρόθεσή τους ήταν να δημιουργήσουν ένα καθεστώς ερρυθμισμένης ανομίας.
Όταν δρομολογούσαν την «επαναλειτουργία της δημόσιας τηλεόρασης» δεν υπολογίζαμε όχι πόσο κοντά ήταν ο μετασχηματισμός της ΕΡΤ σε κομματικό παρα-μάγαζο, αλλά πόσο εύκολα θα μπορούσαν να ανταλλάξουν μια τηλεοπτική άδεια με βοσκοτόπια.
Όταν «χαϊδευαν» τους ρουβίκωνες στα πρώτα μπουκαρίσματα στη Βουλή και παρήγγελναν στο περιπολικό-ταξί να τους πάει πίσω σπίτι τους, δεν περιμέναμε ότι ήταν τόσο κοντά η στιγμή που όλη η πόλη θα ζει υπό την ομηρία των μπάχαλων και ότι το κοινό έγκλημα θα απήλαυνε τέτοιας ανοχής από τον υπουργό δημόσιας τάξης που έχει ντροπιάσει τη θέση του όσο κανένας άλλος.
Σήμερα, στο τέλος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι σαφές ότι η επίθεσή τους στο κράτος δικαίου και στην συνταγματικά κατοχυρωμένη αστική δημοκρατία είναι ολομέτωπη.

Εκτύπωση

Ποτέ μην τους ζητήσεις κάτι

Συντάχθηκε απο τον/την Έφη Στεφοπούλου on .

Irina Η 5η Μαρτίου είναι η ημέρα που πέθανε ο Στάλιν, μια στιγμή της ιστορίας που αποδίδεται με ιδιαίτερο τρόπο στη σαρκαστική κωμωδία «Ο θάνατος του Στάλιν». Η ημερομηνία λειτούργησε συνειρμικά προς έναν άλλο ρώσικο θάνατο που έγινε κι αυτός στις 5 ενός άλλου μήνα: Η ποιήτρια Irina Ratushinskaya, πέθανε στις 5 Ιουλίου το προηγούμενο καλοκαίρι, στα 63 της χρόνια κι αφού είχε γίνει σύμβολο για τα ανθρώπινα δικαιώματα τις τελευταίες ημέρες της άλλοτε κραταιής σοβιετικής «δημοκρατίας». Είχε σπουδάσει φυσική συνειδητά, «γιατί οι ανθρωπιστικές σπουδές που με έλκυαν δεν ήταν επιλογή, μιας και θα είχαν σίγουρα διαβρωθεί από την κρατούσα ιδεολογία», όπως είχε πει. Έζησε χρόνια στην πολικού ψύχους απομόνωση των σοβιετικών φυλακών. Χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έγραψε περισσότερα από 250 ποιήματα, χαράζοντάς τα στο σαπούνι με αποκαΐδια σπιρτόξυλων. Στις συνεντεύξεις που έδωσε μετά την απελευθέρωσή της, είπε ότι δυο πράγματα προφύλαξαν τα λογικά της την περίοδο της φυλακής. Η ποίησή της και το γεγονός ότι τηρούσε ευλαβικά την παρότρυνση ενός άλλου ρώσου ποιητή, του Solzhenitsyn: «ποτέ μην τους πιστέψεις, ποτέ μην τους φοβηθείς, ποτέ μην τους ζητήσεις κάτι».

Εκτύπωση

Σε πεντάστερα με δημόσια δαπάνη συνοδοί υπουργών

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

pentastera Σ​​ε εποχές μειωμένων προσδοκιών δεν είναι πολλοί εκείνοι που θα έθεταν ως μέτρο κρίσης των πολιτικών μας ταγών τη ρήση του Ιωάννη Καποδίστρια: «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρις οβολού τα δημόσια χρήματα ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Εάν αυτό συνέβαινε θα βλέπαμε τους 1.700 διοικητές οργανισμών, δημοσίων νομικών προσώπων και εταιρειών να παραιτούνται των παχυλών αμοιβών τους μαζί με τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων και τους χρυσοκάνθαρους κυβερνητικούς γραμματείς και φαρισαίους. Όσοι, όμως, παραμένουν πιστοί στις αξίες της χρηστής διακυβέρνησης θα περίμεναν, τουλάχιστον, να μην υπάρχουν προκλητικές ενέργειες διασπάθισης του δημοσίου χρήματος από ημέτερους. Και, βεβαίως, φαινόμενα νεποτισμού, φαυλότητας και κυνισμού προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη οργή όταν καλύπτονται πίσω από τον φαρισαϊσμό του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος.

Εκτύπωση

Σκάνδαλα στην Ελλάδα των τεράτων

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

TeratoskandalaΤην προηγούμενη εβδομάδα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπάθησαν να δώσουν περιεχόμενο στο «σκάνδαλο Novartis»: Καταπατώντας τη λογική, βιάζοντας τους θεσμούς της δικαιοσύνης και του κοινοβουλίου, εκμεταλλευόμενοι με τον χειρότερο τρόπο κενά και αδυναμίες του διάτρητου ελληνικού διοικητικού συστήματος. Προσπάθησαν να συνωμοτήσουν κατά των πολιτικών αντιπάλων τους αντί να προσκομίσουν έστω και μια πρόταση πολιτικής για την επίλυση του «σκανδάλου Novartis». Μάλιστα, επανέφεραν ως δηλωτική του περιεχομένου του σκανδάλου την αυθαιρεσία και τον ολοκληρωτισμό της άποψης «ράβδος στη γωνία, άρα βρέχει». Το βασικό τους επιχείρημα ήταν «αφού ανέβαιναν οι τιμές των φαρμάκων υπάρχει πολιτική ευθύνη»!

Εκτύπωση

Φαρισαίοι με γραμματείς

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Farissaioi Η αποικιοποίηση του κράτους από κομματικές ορδές αποτελεί το κεντρικό διακύβευμα μιας κυβέρνησης που εκλέχτηκε υποσχόμενη να μην επαναλάβει τις πελατειακές πρακτικές των προηγούμενων. Ο τρόπος που οι εθνολαϊκιστές επιχειρούν να οικοδομήσουν το αριστερό πελατειακό κράτος είναι πρωτόγονος και εξοργιστικός. Τελευταίο δείγμα γραφής τους αποτελεί το παράδειγμα επιλογής των γραμματέων των υπουργείων. Εν πρώτοις, η κυβέρνηση έλαβε μια αναιτιολόγητη απόφαση για την αύξηση του αριθμού των γραμματέων των υπουργείων. Πέραν των, ήδη πολλών, γενικών και ειδικών, δημιούργησε νέες γενιές γραμματέων, τους τομεακούς και τους διοικητικούς καθώς και μια ολόκληρη σειρά ζευγών τους (πχ. ειδικούς τομεακούς) και αναπληρωτές τους. Παρά τις ενστάσεις της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση προχώρησε στο επόμενο βήμα. Προκήρυξε όλες τις θέσεις γραμματέων με βάση την διαδικασία που περιγράφεται στο άρθρο 7 του ν.4369/2016.

Εκτύπωση

Η πολυνομία είναι ο εχθρός της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

complexity Το βαρόμετρο κινδύνων της Allianz για το 2018 (Allianz Risk Barometer) δείχνει ότι ο βασικός επιχειρηματικός κίνδυνος παγκοσμίως είναι οι κυβερνοεπιθέσεις. Για την Ελλάδα, όμως, ως σημαντικότερος επιχειρηματικός κίνδυνος σύμφωνα με το Allianz Risk Barometer για το 2018 αναδείχθηκε η «αλλαγή της νομοθεσίας». Ένας κίνδυνος που σε άλλες χώρες έχει αντιμετωπιστεί προ πολλού, εδώ εξακολουθεί να αποτελεί τον επιχειρηματικό κίνδυνο νούμερο ένα. Aκόμη χειρότερο όμως κι απ’ αυτό είναι το ότι η «υπεύθυνη» κυβέρνηση που θα έπρεπε να μεριμνά για την επίλυση του προβλήματος όχι μόνον δεν αναγνωρίζει τη σημασία του αλλά, αντιθέτως, κάνει ό,τι μπορεί για να το επιτείνει.

Εκτύπωση

Μάλιστα, κύριε υπουργέ…

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Karkatsoulis Το ότι υπήρξαν σκάνδαλα και κακοδιαχείριση στον χώρο της υγείας είναι ηλίου φαεινότερον. Σκάνδαλα υπήρξαν και σε άλλα πεδία πολιτικής. Εύλογο είναι να υποθέσει κανείς ότι από τα σκάνδαλα αυτά μόνον λίγα είδαν το φως της δημοσιότητας. Είναι, επίσης, βέβαιον ότι και σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις κακοδιοίκησης, ενδεχομένως δε και σκάνδαλα, τα οποία θα αποκαλυφθούν στο μέλλον.

Εκτύπωση

Το πελατειακό κράτος και η επόμενη χρεοκοπία

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Pelateiaki XreokopeiaΤο ελληνικό πελατειακό κράτος είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης. Δεν έχει σχέση με τη γραφική φιγούρα του Μαυρογυαλούρου, όπως είθισται να διακωμωδείται. Λειτουργεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του κόμματος που κυβερνά με βάση το δίπολο «κομματικός φίλος» αντί «κομματικού εχθρού». Ο δυαδικός κώδικας αυτός του επιτρέπει, αφενός, να επιλέγει τις δράσεις εκείνες που ευνοούν τους κυβερνητικούς στο σύνολο των τμημάτων του (αρμοδιότητες, δομές, άνθρωποι, προϋπολογισμοί, υπηρεσίες) και, αφετέρου, να αντιμετωπίζει επιθέσεις από «ξένους» που στηρίζονται στις αρχές της αμεροληψίας και του κράτους δικαίου.

Περισσότερα Άρθρα...

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.