Εκτύπωση

Μετατρέποντας το κράτος δικαίου σε ρυθμισμένη ανομία

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Bras de_fereΣτη δεκαετία ’30 κάποιοι σπουδαίοι θεωρητικοί του δικαίου, στη Γερμανία, παρατηρούσαν την βαθμιαία διολίσθηση του δικαίου από εργαλείο νομιμοποίησης της κρατικής εξουσίας σε εργαλείο δημουργίας ταξικών ανισοτήτων και κοινωνικών εντάσεων. Ο τρόπος που χρησιμοποιούσαν το δίκαιο οι αυταρχικές κυβερνήσεις της περιόδου εκείνης ήταν η υπερ-παραγωγή κανόνων που δεν ρύθμιζαν την διάθεση των εννόμων/δημοσίων αγαθών με όρους ισότητας και αξιότητας αλλά μέσω της δημιουργίας διαιρετικών τομών με σκοπό να προσεταιριστούν την εύνοια συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων («εκνομίκευση»). Η εκνομίκευση πολιτικοποιούσε κοινωνικές διαφορές και προβλήματα που τα ίδια τα κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να λύσουν διαφορετικά. Λίγα χρόνια μετά από τις επισημάνσεις για τα προβλήματα που δημιουργούσε η εκνομίκευση, ο ναζισμός απογείωσε την επικίνδυνη εκείνη πρακτική. Το κοινοβούλιο που εξακολουθούσε, τύποις, να υπάρχει μετετράπη σε μηχανή παραγωγής ανομίας: Συλλήβδην παραβιάσεις του κράτους δικαίου με παράνομους νόμους, διαρκής βιασμός του Συντάγματος, τρομοκρατικές ομάδες να επιβάλλουν καθεστώς φόβου. Η διαφθορά απογειώθηκε, η ανομία έγινε καθεστώς.

Εκτύπωση

Το πελατειακό κράτος κοστίζει ζωές

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

fwtia-mati 2Μια από τις πάγιες αρμοδιότητες των υπουργείων Εσωτερικών, διεθνώς, είναι η λήψη πρόσφορων μέσων για την αντιμετώπιση των «εσωτερικών εχθρών» της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.
Δέχεται, δηλαδή, η πολιτειολογία και η οργανωτική επιστήμη ότι μπορεί να υπάρχουν εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας. Εξ ου και από την εποχή του Jellinek, όλες οι δημοκρατίες έχουν ένα υπουργείο Εσωτερικών, όπως κι ένα υπουργείο Εξωτερικών. Αμφότερα θεωρούνται ότι αποτελούν τμήμα του λεγόμενου «σκληρού πυρήνα» του κράτους. Δεν νοείται, δηλαδή, κράτος χωρίς υπουργείο Εσωτερικών. Οι εσωτερικοί εχθροί έχουν διαφορετικούς τρόπους να οργανώνονται και να εκδηλώνονται αλλά, σε κάθε περίπτωση, οριοθετούνται σε σχέση με την παράκαμψη/ανυπακοή τους στις εντολές της συντεταγμένης πολιτείας.

Εκτύπωση

Καθαρή έξοδος και από τον ολοκληρωτισμό

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

car parkΘεωρώ απόλυτη προτεραιότητα για την δημοκρατική παράταξη την αποκωδικοποίηση του εκφερόμενου από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λόγου. Δεν είναι, απλώς, προϋπόθεση για την διατύπωση ενός αξιόπιστου αντιπολιτευτικού λόγου αλλά και αναγκαία πράξη για την ανάδειξη του άκρως επικίνδυνου για την πολιτειακή τάξη και τη δημοκρατία, εθνολαϊκιστικού συμπιλήματος. Το μόρφωμα που κυβερνά ουδεμία σχέση έχει με τα αστικά κόμματα που κυβέρνησαν, μέχρι τώρα, τη χώρα στο πλαίσιο του σεβασμού της συνταγματικής και έννομης τάξης. Με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουμε βρεθεί στο ολισθηρό έδαφος της ανομίας/παρανομίας πέραν των εσκαμμένων της μεταπολίτευσης. Κι αυτό είναι, πλέον, κοινός τόπος.

Εκτύπωση

Η Δημοκρατία όχι μόνο δεν εκβιάζεται αλλά και δεν εκβιάζει

Συντάχθηκε απο τον/την Έφη Στεφοπούλου on .

handΕπί μέρες μετά την φονική πυρκαγιά στο Μάτι παρακολουθούσαμε τους εκπροσώπους της κυβέρνησης αλλά και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να στήνουν ένα μακάβριο γαϊτανάκι δηλώσεων γύρω από τους νεκρούς, βιάζοντας κάθε έννοια σεβασμού προς τα θύματα. Τα θύματα τα οποία θόλωναν την εικόνα του κ. Πολάκη, ή «έτυχαν» ως μια στραβή στη βάρδια της κας Δούρου. Τώρα, ένα μήνα μετά, συνεχίζουν ακάθεκτοι την απάνθρωπη συμπεριφορά τους. Σύμφωνα με την απόφαση της κας Γεροβασίλη υπόσχονται διορισμό στο Δημόσιο σε συγγενείς θυμάτων, αρκεί να υπογράψει ο διοριζόμενος ότι δέχεται «την αυτοδίκαιη και αμετάκλητη παραίτησή του από τυχόν οικονομικές απαιτήσεις»: ένας ωμός εκβιασμός σε μια απέλπιδα προσπάθεια απόσεισης των ευθυνών τους. Όσο κι αν προσπαθούν εκ των υστέρων να διασκεδάσουν την αλγεινή εντύπωση που προκάλεσε η διάταξη λέγοντας ότι αφορά μόνο τους συνταξιούχους που ενδεχομένως διοριστούν στο Δημόσιο δεν πείθουν.

Εκτύπωση

Η έξοδος ως κλαυσίγελως

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

exodos Οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και των Ευρωπαίων υποστηρικτών τους με αφορμή τη λήξη του τρίτου προγράμματος δανειοδότησης της Ελλάδας συμποσούνται στο ότι, οσονούπω, θα μας οδηγήσουν στα ουρί του Παραδείσου. Απέναντι σ’ αυτές διατυπώνονται βάσιμες ενστάσεις της αντιπολίτευσης και ο σκεπτικισμός του ξένου Τύπου και των παραγόντων της αγοράς, εάν η Ελλάδα μετά τη «θεραπεία» της είναι έτοιμη να βγει στις αγορές και να διεκδικήσει τη χρηματοδότηση των χρεών της. Ο σκεπτικισμός τους οφείλεται στο ότι η Ελλάδα δεν έχει πείσει ότι θα διατηρήσει και συνεχίσει μια ορθολογική πολιτική που δεν θα την οδηγήσει στην ίδια ή παρεμφερή κατάσταση έπειτα από λίγα χρόνια.

Εκτύπωση

Ο τσιπρισμός, ανώτερο στάδιο του δηλιγιαννισμού

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

DiligiannismosΜετά από 25 λεπτά παρακολούθησης του κ. Τσίπρα στη συνέντευξή του για την νέα πολιτική προστασία, ένοιωσα τρία διαδοχικά συναισθήματα. Πρώτο, ένα συναίσθημα οργής που προερχόταν από μια έντονη ταπείνωση. Ταπείνωση όχι τόσο για τις λαθροχειρίες που συνεχίζει να κάνει ένας πρωθυπουργός, αποδεδειγμένα αδύναμος να αναλάβει το βάρος της ευθύνης του αξιώματός του, αλλά για την ποιότητά τους. Η ευτέλεια, πλέον, καθορίζει τις κινήσεις του που προδίδουν τον πανικό στον οποίο βρίσκεται.

Εκτύπωση

Εκκοσμίκευση και όχι εθνολαϊκισμός

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

ElosmikefsiΕίναι σχεδόν καθολικά αποδεκτή η αντίληψη, ότι τα προβλήματα της χώρας λύνονται, μ’ έναν κάποιο ιδιότυπο, μοναδικό τρόπο. Το ότι είμαστε ένα έθνος ανάδελφο, το ότι ο Θεός (και η Παναγία) σώζει την Ελλάδα κι άλλες συναφείς δοξασίες υποκαθιστούν την ανάπτυξη μιας κοινωνικής μηχανικής που θα περιελάμβανε την εκπόνηση ορθολογικών προτάσεων, τον πειραματισμό σε σχέση με την εφαρμογή τους, την διόρθωση ή την αλλαγή τους. Εάν επικρατούσε αυτή η εκκοσμικευμένη αντίληψη για τα δημόσια προβλήματα, για την συγκρότηση του δημόσιου χώρου, εν γένει, τότε θα επέφερε σημαντικές επιπτώσεις στον τρόπο συγκρότησης, λειτουργίας και αναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος. Θα ήταν, δηλαδή, περισσότερο σταθερό, ευεπίφορο σε διαβούλευση και διάλογο μεταξύ των κοινωνικών μετόχων και, εν τέλει, δεκτικών σε πολιτικές, ακόμη και κομματικές συναινέσεις.

Εκτύπωση

Όχι, ούτε είμαστε ούτε θα γίνουμε ίδιοι!

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Dj Nm29XcAAEkHGΗ δόλια τακτική των Συριζαίων να καλλιεργούν την αντίληψη ότι, εν τέλει, όλοι ίδιοι είμαστε και ότι τα προβλήματα που αυτοί δεν μπόρεσαν να λύσουν δεν τα έλυσαν ούτε οι προηγούμενοι, έχει ευρύτερες προεκτάσεις από μια απλή αμυντική στάση απέναντι στην κριτική που τους ασκείται. Κεντρικό στοιχείο της αφήγησής τους είναι ότι αφού αυτοί οι, εξ ορισμού, σωτήρες και λύτες των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας δεν τα κατάφεραν (και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν η και να ηττηθούν, όπως τώρα με τις φωτιές), κανένας άλλος δεν μπορεί να τα καταφέρει. Επομένως, πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ελληνική πραγματικότητα: Θα είμαστε χρεωκοπημένοι, χωρίς προοπτική και καταδικασμένοι να καιγόμαστε. Αυτή είναι η αναπόφευκτη μοίρα μας.

Εκτύπωση

Διακυβέρνηση και Τιμωρία στην εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

karkatsoulis Στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εντυπωσιάζει η προσπάθειά τους να αποσείσουν, πλήρως, την ευθύνη που προκύπτει από την άσκησή της. Επειδή, δε, η ευθύνη συναρτάται προς την τιμωρία, μετέρχονται κάθε μέσου προκειμένου να μην υπάρξει αυτό το ενδεχόμενο: Ψεύδονται ασύστολα, εμπαίζουν τους πάντες, επιτίθενται ανοίκεια σε απρόσωπους ελεγκτές και κανόνες που έχουν θεσπιστεί, προκειμένου να προστατεύσουν την Πολιτεία από ανεύθυνες συμπεριφορές πολιτικών και δημοσίων λειτουργών.

Εκτύπωση

Από την πολιτική προστασία στην διαχείριση των καταστροφών

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

3 politiki_prostasiaΓια πολλά χρόνια στην διοικητική αργκό, οι διευθύνσεις και τα τμήματα πολιτικής προστασίας χαρακτηρίζονται ως «ψυγεία». Σ’ αυτά καταλήγουν, συνήθως, υπάλληλοι που δεν είναι φιλικά προσκείμενοι προς την κυβέρνηση ή είναι, απλώς, «περίεργοι». Όλη κι όλη η δουλειά τους, που επιμερίζεται στον άπλετο χρόνο που διαθέτουν, περιμένοντας κάποια φυσική καταστροφή, είναι να «ενημερώνουν» (που σημαίνει να στέλνουν) τις λοιπές υπηρεσίες για όσα αναφέρονται στον «Ξενοκράτη». Μην φαντάζεστε κάποια εξειδίκευση του επιχειρησιακού σχεδίου ανάλογα με τη φύση της υπηρεσίας, της πόλης ή της περιφέρειας. Απλώς, προσθέτουν εκείνο το στερεοτυπικό «παρακαλείσθε για τις δικές σας ενέργειες» και είναι, κατά το νόμο, καλυμμένοι ότι έπραξαν τα δέοντα. Επομένως, για τους παροικούντες την ελληνική δημόσια διοίκηση (τον «κρατικό μηχανισμό» ως είθισται να λέγεται) οι αρνητικές επιδόσεις της στην περίπτωση των φονικών πυρκαγιών μόνο κατάπληξη δεν προκαλούν.

Περισσότερα Άρθρα...

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.