Εκτύπωση

Το γκροτέσκο στην πολιτική δεν είναι μόνο ο Πολάκης

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Polakis grotesqueΤο γκροτέσκο (=αλλόκοτο, γελοίο, κακόγουστο, χονδροειδές, ακαλαίσθητο, αποκρουστικό ή γελοιογραφικό) δεν είναι μόνον μια αισθητική αντίληψη του θεάματος. Μπορεί να γίνει και ιδιότητα της πολιτικής και δεν εννοώ, μόνο, την Μεγαλοοικονόμου η τον Πολάκη. Όταν το γκροτέσκο εμφανίζεται σε περισσότερα πολιτικά δρώμενα με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, τότε, μετατρέπεται από συγκυριακή επιλογή ή ατυχία σε βασικό αξιακό πρόταγμα. Κι αυτό συνιστά, αφ’ εαυτού, έναν κίνδυνο για την δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή. Το γκροτέσκο, για παράδειγμα, στην περίπτωση του κ. Πολάκη δεν εξαντλείται στην κακόγουστη φιγούρα του, αλλά εκτείνεται στη δράση και την αντίληψή του στην άσκηση της εξουσίας. Το να παριστάνει, άλλοτε, τον εισαγγελέα- Ιαβέρη κι άλλοτε τον Νταβέλη, είναι πέραν των όσων ορίζουν για τους κρατικούς αξιωματούχους οι νόμοι και το Σύνταγμα. Ο υπουργός παρανομεί. Και είναι αδιάφορο ότι αυτό γίνεται υπό το σχήμα της γελοιότητας.

Εκτύπωση

Από την κακομοιριά στον φασισμό, ένας Τσίπρας δρόμος

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

DictatorshipΗ εφαρμογή μιας σκληρής πολιτικής λιτότητας με εκχώρηση του εθνικού πλούτου στους δανειστές, οι υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα, οι απαράδεκτες πιέσεις στη δικαιοσύνη και η κακοποίηση των θεσμών χαρακτηρίζουν τη διακυβέρνηση του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Κοινό όλων αυτών των επιλογών είναι τα παρακάλια και οι υποχωρήσεις προς τα έξω και οι λεονταρισμοί και ο ψευτο-τσαμπουκάς στο εσωτερικό. Είναι η πολιτική που εφαρμόζει ένας κλασικός underdog (=κακομοίρης) της πολιτικής. Αυτή, όμως, δεν είναι παρά μόνον η πρώτη εντύπωση.

Εκτύπωση

Αριστεροδεξιοί ρουσφετοπράκτες

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης καρκατσούλης on .

AristerodeksioiΤο κλαδολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων χρησιμοποιείται, συχνά, ως ανέκδοτο. Εκεί συμφύρονται κλάδοι φυσιολογικοί (π.χ. οικονομολόγοι) με άλλους φαιδρούς (π.χ. στασιάρχες, σπερματεγχύτες και παγιδοθέτες). Παραμένουν όλοι αυτοί, τυπικά, σε ισχύ. Ο καλός πελατοκράτης φροντίζει, πάντα, να 'χει "κενές οργανικές θέσεις" καβάτζα, ώστε, ανά πάσα στιγμή, να μπορεί να διορίσει, με τη βούλα της νομιμότητας. Γι' αυτό δημιουργεί, εφευρίσκει διαρκώς δομές. Πάσης φύσεως σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δημιούργησε, μόνο σ’ ένα χρόνο (2017), 62 τέτοιες νέες δομές. Σ' αυτές "καρφώνονται" οι θέσεις που θα καλυφθούν όταν θα κρίνει ο ρουσφετοπράκτης πολιτικός. Συνήθως, αυτό γίνεται όταν πλησιάζουν εκλογές.

Εκτύπωση

Πελατοκράτες μέχρι Δευτέρας Παρουσίας

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Pelatokrates Όσες φορές κι αν έχω κάνει την διαπίστωση για το πόσο πρωτόγονοι πελατοκράτες αποδεικνύονται οι Συριζαίοι, δεν παύω να εκπλήσσομαι κάθε φορά που ξανασυμβαίνει. Τέτοια ανερυθρίαστη επέλαση στο κράτος που στοιχίζει δισεκατομμύρια γίνεται, για πρώτη φορά, στη νεώτερη ιστορία της χώρας. Δεν εννοώ μόνον αυτά που πληρώνουμε για τις άχρηστες προσλήψεις αλλά κι αυτά που χάνουμε από τους Ευρωπαίους εταίρους, όπως είναι τα κέρδη που θα έπρεπε να μας επιστραφούν από την πώληση των ελληνικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ανέρχονται σε 4.8 δις ευρώ. Η είδηση που πέρασε στα ψιλά μέσα στο καμίνι των εξελίξεων της γκαζόζας και των πρόθυμων βουλευτών-κομπάρσων του κ. Τσίπρα, ήταν ότι οι Ευρωπαίοι βλέποντας ότι δεν προχωράμε στις μεταρρυθμίσεις που είχαμε συμφωνήσει αλλά ξαναγυρνάμε στις παλιές μας συνήθειες, αρνήθηκαν να μας χορηγήσουν την πρώτη δόση του άνω ποσού, το οποίο είχε συμφωνηθεί ότι θα μας κατέβαλαν τον περασμένο Δεκέμβρη.

Εκτύπωση

Τσιτσιπάς και Λάνθιμος αντί Μωραΐτη και Πολάκη

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

karkatsoulis Πολλοί ασχολούνται με το ψυχογράφημα των ανθρώπων που εισέβαλαν ορμητικά στην καθημερινότητά μας το τελευταίο διάστημα: Με τον Πολάκη, τον Μωραΐτη, τον Δανέλλη και την Μεγαλοοικονόμου. Είναι οι άνθρωποι που με λόγια και έργα σηματοδοτούν την περίοδο της παρακμής της διακυβέρνησης του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι οι πολιτικοί που δέχτηκαν να προσφέρουν το πρόσωπό τους για την εικονογράφηση των έργων και παραλείψεων ενός καταρρέοντος κομματικού σχηματισμού.

Εκτύπωση

Ο Χαρίτσης στο δρόμο του Πολάκη

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Haritsis Την περασμένη Τρίτη, ο υπουργός Εσωτερικών κ. Χαρίτσης κατηγόρησε το ΑΣΕΠ για λάθη και παραλείψεις σε σχέση με την διαβόητη προκήρυξη 3Κ (εργάτες καθαριότητας). Ο υπουργός κάλεσε, μάλιστα, τον πρόεδρο κ. Καραβοκύρη να διαταράξει «την νηνεμία του συστήματος». Υπήρξε η δέουσα απάντηση εκ μέρους του ΑΣΕΠ από την οποία, όμως, είμαι βέβαιος ότι δεν ίδρωσε τ’ αυτί του υπουργού. Για όποιον θυμάται, η 3Κ είναι η προκήρυξη εκείνη την οποία διαφήμιζαν οι ρουσφετοπράκτες του ΣΥΡΙΖΑ ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όποιον επιθυμούσε μια θέση εργάτη καθαριότητας στο δημόσιο.

Εκτύπωση

Deja vu: Ξαναζώντας το 2015

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

DejaVuΟι γκαζόζες, οι τουαλέτες, τα χαλασμένα αμάξια και τα πολιτικά καρτούν που πρωταγωνιστούν ως «πρόθυμοι» στην κοινοβουλευτική οπερέττα των τελευταίων ημερών προκαλούν, αβίαστα, τον γέλωτα. Μαζί, όμως, με τους αδίστακτους πολιτικούς καιροσκόπους που δεν διστάζουν να συνδράμουν τον κ. Τσίπρα στην τελευταία στροφή της επαίσχυντης και καταστροφικής του διακυβέρνησης, εξυφαίνεται ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο έχει ως εναλλκτική ακόμη και την θεσμική εκτροπή.

Εκτύπωση

O απο-κενωμένος κοινοβουλευτισμός

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

Apokenosi O όρος «αποκένωση του κράτους» (hollowing out of the state) χρησιμοποιήθηκε στα μέσα της δεκαετίας 90 από επιφανείς Βρετανούς πολιτικούς και διοικητικούς επιστήμονες, προκειμένου να δείξει ότι το κράτος βαθμιαία αποστερείται ουσιαστικών αρμοδιοτήτων και εξουσιών. Αναφέρονται, ιδίως, σ’ εκείνες τις αρμοδιότητες τις οποίες οι θεωρητικοί του κράτους και η κοινοβουλευτική πρακτική απέδωσαν σ’ αυτό ως μη εκχωρίσιμες σε άλλους. Εάν, όμως, παραχωρηθούν σε υπερεθνικά και ιδιωτικά συμφέροντα, τότε το κράτος καθίσταται περισσότερο ένα κέλυφος παρά ένα εύρωστο εργαλείο διαχείρισης των δημοσίων αγαθών.

Εκτύπωση

Λεηλατείται η επαν-εφευρίσκεται το Κέντρο;

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

984-ConvertedΗ έννοια της «επαν-εφεύρεσης της διακυβέρνησης» είναι μια εξαιρετική ιδέα που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από τρεις δεκαετίες, αλλά μεταφέρθηκε στην Ελλάδα με τον γνωστό παραμορφωτικό τρόπο ως «επανίδρυση του κράτους»! Όταν, μάλιστα, ο άνθρωπος του ανέλαβε να της δώσει περιεχόμενο και νόημα, ο Κ. Καραμανλής, έκανε ακριβώς τα αντίθετα από εκείνα που έπρεπε, η έννοια δυσφημίστηκε και αποτέλεσε αντικείμενο καγχασμού. Η επαν-εφεύρεση ήρθε στο μυαλό μου μεαφορμή την συζήτηση περί (κεντρο-)αριστεράς. Η συζήτηση επικεντρώνεται στην «λεηλασία» (σημ. σ.: είναι ο πιο πολεμοχαρής όρος που υπέπεσε στην αντίληψή μου) του κατ’ εξοχήν θεωρούμενου κεντρο-αριστερού χώρου, δηλαδή, του Κινήματος Αλλαγής, από τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τελικώς, όταν η σοδειά μετά την πρώτη «λεηλασία» περιορίστηκε στον κ. Μπίστη και τον κ. Ραγκούση, εμφανίστηκαν ηπιότεροι όροι για να περιγράψουν το συμβάν, όπως ότι το Κίνημα «πιέζεται» ή «φλερτάρει». Η επιχείρηση όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά, αντιστρόφως, προσκόμισε κέρδη στο Κίνημα Αλλαγής. Οριοθέτησε τον χώρο του, όχι μόνον αποβάλλοντας στοιχεία τα οποία, ούτως ή άλλως, λαθροβιούσαν σ’ αυτό αλλά αναλαμβάνοντας και μια επιχείρηση κατεδάφισης τουαποτυχημένου πολυκομματικού φορέα και δημιουργίας στη θέση του ενός εύρωστου και λειτουργικού πολιτικού κόμματος.

Εκτύπωση

Εκτός συγκειμένου: Ο Μάρκος Δραγούμης και οι Πρέσπες

Συντάχθηκε απο τον/την Παναγιώτης Καρκατσούλης on .

50599607 789172411443126_5834290610042830848_nΧθες (24/1/2019) με φιλοξένησε η Στέγη Μάρκου Δραγούμη για μια διάλεξη για τις «διοικητικές μεταρρυθμίσεις που έχουμε ανάγκη». Διαχρονικό το θέμα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων το οποίο, εν συνεχεία, επικεντρώθηκε στο φλέγον θέμα της ημέρας, στην συμφωνία των Πρεσπών. Διαφορετικές απόψεις, διαφωνίες αναμενόμενες αναπαρήγαγαν την ευρύτερη δημόσια συζήτηση. Έτσι, όμως, όπως βρισκόμασταν στην αυλή αυτού του υπέροχου αρχοντικού είχα την αίσθηση ότι η συζήτηση γινόταν εκτός συγκειμένου, εκτός context. Μια συζήτηση αποκομμένη από τον χώρο και το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμασταν. Κομμένες κεφαλές ομιλούσες. Kανένας δεν έδειχνε να επηρεάζεται από το πνεύμα του Μάρκου Δραγούμη. Δεν άκουσα έστω μια διερώτηση του τύπου «Βρε παιδιά, τι θα λεγε ο Δραγούμης για τις Πρέσπες σήμερα;». Ο αναστοχασμός θα μπορούσε να εισφέρει κάτι περισσότερο σε μια συζήτηση, ούτως ή άλλως, δύσκολη;

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας.